Çaresizliğin yankısı Şiiri - Kemal Tekir

Çaresizliğin Yankısı

Sabah erken kalkar işsiz adam,
gidecek yeri yoktur
ama alışkanlık ağırdır.

Çay soğur, umut soğur,
gazetede aynı başlık:
“Sabredin.”
Fabrikada makine susar,
önce vida gevşer,
sonra insan.

“Bana ne” der işçi,
çünkü çok konuşanın
ilk sesi kısılır bu ülkede.
Maaş yetmez,
vicdan da.

Kasada bekleyen anne
bozuk para sayar,
çocuğun gözleri büyür:
Çaresizlik,
bir çocuğun suskunluğudur bazen.

Sokakta kalabalık çok,
cesaret az.
Herkes aynı cümleyi fısıldar:
“Bir şey değişmez.”
İktidar bunu sever,
en ucuz baskı
insanın kendi kendini susturmasıdır.

Sandık gelir,
eller titrer.
Oy pusulası değil
umut katlanır.

Kimi vazgeçer,
kimi boş bırakır,
çünkü çaresizlik
politikadan önce
yüreği yorar.

Ama bir kıvılcım vardır,
hep vardır.
Bir işçinin “yeter”i,
bir gencin itirazı,
bir kadının “korkmuyorum”u.

Çaresizlik öğrenilmiştir
ama umut
hatırlanır.
Ve bir gün
insan ayağa kalkar,
sessizliğini omzundan indirir.

Anlar ki:
Çare yukarıdan inmez,
yan yana durunca doğar.
Çaresizseniz, çare sizsiniz.
Bu bir slogan değil,
hayatta kalma bilgisidir.