Çaresiz Şiiri - Elif Akçasarı

Ortada büyük bir haksızlık var.
Kimsenin çözemediği, kimsenin kabullenmediği.
Yanına gelsem görebilecekken, ben seni özlemek istemiyorum.
Rüyalarıma gelme, sabah gözümü açtığımda olmuyorsun yanımda.
Bu bir şeyi değiştirmiyor.
Ne özlemim azalıyor, ne kokun siniyor avuçlarıma.
Yanından olmaktan başka çaresi yok bu işin.
Bütün sokaklar çıkmaz..
Bütün tanıdıklar yabancı..
Sadece sen ve ben varız ‘imkansız’ denen şeyin ortasında.
Güçlü kalamıyorum, dizlerim o kadar kuvvetli değil.
Sen bana güçlü ol dedikçe, yitiriyorum bütün güçlü duruşları.
Unutuyorum zamanında verdiğim savaşları..
Ateşin yaktığını bilmez bir haldeyim, cehennem gibiyim..
Ayaklarımın bir adım atacak dermanı yokken ben koşmak istiyorum.
Sarıldığın zamanki huzura, seviştiğin arzuya, kafandaki paranoyalara koşmak istiyorum!
Fakat şuan olmayışının ortasındayım, odamda..
Öyle bir şey var ki kalbimin orta yerinde, alev alev.
Öyle bir heyecan var ki içimde, kelebekler uçacak yer bulamıyor.
Eksiliyorum..
Yaşadığım her acıda bir şey bıraktığım bu hayata, şimdi parça parça dökülüyorum..
Üzülüyorum..
Çaresizlikten deliriyorum..
Elim kolum bağlı, onları bağlayan ipi bir bulabilsem koparıp geleceğim.
Günahlarında yanasım var adam..
Birlikte gireceğimiz ne kadar günah varsa vebali benim üzerime, bırak..
En fazla biraz daha yanarım, sanmıyorum bundan fazla acı vereceğini.
Bütün korkularından sıyrılıp gelsene bana..
Ne mükemmel olurdu o zaman seninle uyumak.
Kıskanırdı kaldığımız evin tavanı bizi.
Kuşlar kanatlarından vazgeçip inerdi yanımıza.
Okunan ezanlar sessiz kalırdı sevişmelerimize.
Yapacağın gururu sikeyim deyip kendine, gelsene bana..
Nereden biliyorsun belki mutluluğun nirvanasını koyacağım avuçlarına..
Belki mükemmel bir anne olacağım çocuklarına..