Bir çocuğun yaptığı resim olsam
o fırçasıyla mutluluk koysa gözbebeklerime
gülücüklerine boyasa solgun yüzümü
cebindeki tüm yaramazlıkları taksa saçlarıma
yüreğinde büyüttüğü umutları
nakış akış işlese ruhuma.
Hayatın üstüme bulaştırdığı bu kabus
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Her şey,çocukmuşçasına kirlenmeden yaşayan bir insan yopluluğu olabilmekte bitiyor ya da başlıyor değil mi...Teşekkürler sayın şair,saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta