Yalnızlığın kasveti üzerine çöktüğünde, hafızası esir alır insanı.
Geçmişin örümcek tutmuş, yaş almış anıları.
Zincirleri öterek toplanan bir çapa, günyüzüne çıkan paslı bir demir parçası.
Oldukça ıslak, bir o kadar ağır gelir, yaşamın hatırası.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




nicelerine....güzeldi...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta