Yalnızlığın kasveti üzerine çöktüğünde, hafızası esir alır insanı.
Geçmişin örümcek tutmuş, yaş almış anıları.
Zincirleri öterek toplanan bir çapa, günyüzüne çıkan paslı bir demir parçası.
Oldukça ıslak, bir o kadar ağır gelir, yaşamın hatırası.
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




nicelerine....güzeldi...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta