Hiç böyle hızlanmamıştı solukların!
Göğüs kafesindeki kemiklerin derini yırtarcasına gerildiğini hiç hissetmemiştin!
Avuçlarındaydı sanki yüreğin
Ve
Sanki “O” pompalıyordu onu!
Bir çocuğun elinden şekerini almak kadar kolaydı arkaya bakmaksızın çekip gitmek
Ve
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta