Canımı Bana Geri Ver Şiiri - Gül Kabacaoğlu

Matemi düştü geceye damla damla,
Umutlarımdan akan yaşların.
Ruhuma saplanan hançeri tutuyorsun,
Aşk… celladına vuruldum mu bir kere,
Tek bir satır kalır bizden geriye…
Dudaklarımda lal olmuş bir sevda sessizliği,
Eceline susamış çığlıklar kulaklarımda.
Menzili kayıp dualarımda sen,
İçimde kanayan, adı konmamış vedana.
Riyakâr bir gülümsemeyle bakan gururuma isyanım,
Canımı bana geri ver, onun suçu yok.
İzin kalmasın bende senden başka,
İzin kalmasın… canımı bana geri ver.
Canımı bana geri ver,
Bu kalbin sana ne suçu var?
Senden kalan ne varsa sök içimden,
Bir tek ben kalayım…
Bir tek ben.
Canımı bana geri ver,
Gecelerimi, uykularımı, beni…
Sevdanın celladı olma artık,
Öldürdüğün yerden
Beni yeniden diriltme, git.
Bir yanım hâlâ adını fısıldıyor,
Bir yanım susmayı öğreniyor.
Gidişin bir yara değil yalnız,
İçimde bütün yolları tüketiyor.
Ne seni suçlayacak kadar nefretim var,
Ne de seni affedecek kadar gücüm.
Ben senden geriye kalan
Kırık bir kalple değil,
Kendimi arıyorum.
Canımı bana geri ver,
Bu kalbin sana ne suçu var?
Senden kalan ne varsa sök içimden,
Bir tek ben kalayım…
Bir tek ben.
Canımı bana geri ver,
Gecelerimi, uykularımı, beni…
Sevdanın celladı olma artık,
Öldürdüğün yerden
Beni yeniden diriltme, git.
Belki bir gün
Bir şarkıda duyarsın sesimi.
Bir gece ansızın
Özlersin gözlerimi.
Ama ben o gün
Seni bekleyen kadın olmayacağım.
Çünkü bazı aşklar
Bitmez sevgilim…
İnsan yalnızca
O aşkta kendini kaybetmeyi bırakır.
Matemim düşmesin artık gecelere,
Umutlarım dönsün kendi ellerime.
Ruhuma saplanan hançeri çıkar,
Bırak kanasın son kez…
Aşk, celladına vurulduysa bir kere,
Belki de ölmek değildir mesele.
Bazen insan yaşamak için
Kendi canını geri ister.
Canımı bana geri ver…
Onun suçu yok.
Canımı bana geri ver…
Senden başka hiçbir izin kalmasın.
29.8.2026