Canım Sevgilim Şiiri - Kasım Kobakçı

Arıyordu canım sevgilim, kalbim delice coştu,
Cihazı görünce anladım, benim aşk dağı aştı,
Elim ayağıma dolaştı, heyecan benden taştı,
Ne yapacağımı şaşırdım, aklım da boşa koştu,
Açınca karşıdan, geliyor kocaman adam sesi,
Diyor ki benim kızım değil, oğul bırak hevesi,
İçime kor gibi ateş düştü, yıktı tel kafesi.
*
Arıyordu canım sevgilim, benim telefon çaldı,
Babası hattını bağlamış, bizim neşemiz kaldı,
Teyzesi araya girerek, uzun bir hava aldı,
Bırak peşini bu kızın deyip üstüme de saldı,
Benim tatlı sözüme karşı, acaba ne diyecek,
Bu işin sonunu emin ol, herkesler tam bilecek,
Kızını bana vermezse o, el alem hep gülecek.
*
Arıyordu canım sevgilim, yeller tepeyi aştı,
Telefonun ucunda baba, bütün aklım çok şaştı,
Annesi de ordan bağırdı, sabır kadehi taştı,
Mahalledeki komşuların, dili bize dolaştı,
Halamı aradım hemen ben, bana hep şöyle diyor,
Babasının kötü inadı, bizi içinden yiyor,
Kızını saklıyor evinde, sanki zırhlar giyiyor.
*
Arıyordu canım sevgilim, kalbime gelsindi yaz,
Babası yetmezmiş gibi bak, annesi de eder naz,
Dayısını hiç sorma zaten, onda olan insaf az,
Bırak artık bu inadı gel, eline al güzel saz,
Ara bulucu halam der ki, baba akıl almalı,
İnat edip durmasın boşa, bize haber salmalı,
Kızını sana vererek o, yanımızda kalmalı.
*
Arıyordu canım sevgilim, uyur iken uyanmış,
Babasının bu feryadına, yürek nasıl dayanmış,
Sinirden benim suratım bak, kırmızıya boyanmış,
Halbuki aşkımıza bizim, bütün herkes inanmış,
Halamı da alıp yanıma, istemeye gidelim,
Babasını şöyle güzelce, hemen ikna edelim,
Çekelim cihazı fişinden, mutlu veda edelim.