Süzülüyordu gözyaşları yanaklarından ip gibi,
Yanardağdan çıkan lav değildi,ama yakıyordu geçtiği yeri,
Nasıl bir ateşti ki bu yakıyor ama görünmüyordu…
Bilemiyor,anlam veremiyordu bu küçücük bedenin taşıdığı akılla…
Hiç bilmediği,adını duymadığı,tatmadığı,yaşamadığı bir duygu çalıyordu kapısını…
Yüreğinden gelen içten ve yapmacıksız…
Tanışmıştı, adına “ S E V G İ ” dedikleri duygu ile o gün…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta