Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sevdan öldürse de hep seveceğim
Hasretin bitirdi canım acıyor
Ömrümce bıkmadan sevmek dileğim
Yüreğim seviyor canım acıyor.
Hasretine düşeli günler karardı
Gözlerim her yerde seni arardı
Aşkına düşeli benzim sarardı
İçerim sızlıyor canım acıyor.
Böyle bir sevdaya düşen oldumu
Aşkına karşılık sevgi buldumu
Düz iken yokuşa sardın yolumu
Gözyaşım dinmiyor canım acıyor.
Öylesi sevdim ki oldun bebeğim
Ölmeden dünyamda oldun meleğim
Nerdesin bulayım söyle sevdiğim
Sensizlik olmuyor canım acıyor.
tebrikler
Bilal Esen beyefendi Canım Acıyor şiiriniz
gerçekten can acıtıyor dizeler çok yürek
burkuyor etkilenmemek elde değil aşk bu ne
yapılabilirki kaybolan aşk ve sevgili bulunması
dileğimiz yüreğine sağlık
Tebrikler tem puan la kutluyorum
Zerrin TAYFUR
Gönlünüzden sevginiz, elinizden kaleminiz eksilmesin. Şiiriniz içten duygular yansıtıyor, akıcı, ahenkli, dörtlükler arası bağ, denge oldukça yerinde.Tebrikler.
Yorumunuz ve şiirime yazdığınız güzel sözleriniz için çok teşekkür ediyorum.. şiirlerinizdeki ince duyguyu tanıyor gibiyim... 'Canım acıyor demenin ne demek olduğunu yalnızca canı acıyanlar bilir.. onu yaşayanlar.. nasıl çaresiz bekler günlerce.. kimselere bir şey anlatamaz içinde fırtınalar alıp başını giderken uzaklara o hep bekler tekrar güneş geri gelsin diye.. seven yürek hep üzülür.. saygılarımla..perinur olgun
Sevipte canı acımayan var mıdır desem vereceğiniz cevabı duyar gibiyim.Yoktur çünkü sevgi öylesi bir şey ki acısıyla yaşanır belkide bu acısı özverisi olmasa ona sevgi aşk diyemeyiz değil mi.Hüzünlü bir şiir okudum Bilal bey,yüreğinize sağlık.
Sevdan öldürse de hep seveceğim
Hasretin bitirdi canım acıyor
Ömrümce bıkmadan sevmek dileğim
Yüreğim seviyor canım acıyor.
MÜTHİŞ DİZELERLE HARİKA BİR ŞİİR YÜREĞİNİZE SAĞLIK....TEBRİK EDİYORUM
Şair Bilal Eseni..kutluyorum..özlem dolu dizeler...
kutlarım akıcı ve usta bir tarzınız var...saygı ve selam ile
Hasretine düşeli günler karardı
Gözlerim her yerde seni arardı
Aşkına düşeli benzim sarardı
İçerim sızlıyor canım acıyor.
**
Tebrikler ..mükemmel bir yürek sesi şöyle bir yolculuk yaptırıarak...
Şirin gibi ciğerimden vuruldum
bir derdimi yüz bin ettin ayrılık ...acılarım dinmiyor .dercesine ..
saygılarımla
Sevdan öldürse de hep seveceğim
Hasretin bitirdi canım acıyor
Ömrümce bıkmadan sevmek dileğim
Yüreğim seviyor canım acıyor.
Hasretine düşeli günler karardı
Gözlerim her yerde seni arardı
Aşkına düşeli benzim sarardı
İçerim sızlıyor canım acıyor.
Böyle bir sevdaya düşen oldumu
Aşkına karşılık sevgi buldumu
Düz iken yokuşa sardın yolumu
Gözyaşım dinmiyor canım acıyor.
Öylesi sevdim ki oldun bebeğim
Ölmeden dünyamda oldun meleğim
Nerdesin bulayım söyle sevdiğim
Sensizlik olmuyor canım acıyor.
Çekilmez oldu hep gecem gündüzüm
Divane gönlüme geçmiyor sözüm
Hasretle yolların gözlüyor gözüm
Yüreğim kanıyor canım acıyor.
Yıldızlar şahidim geceler boyu
Sevgiyle yoğrulmuş neslimin soyu
Vazgeçmem sevmekten bir ömür boyu
Gönlüm coşuyor canım acıyor.
Kolay kapanmıyor gönül yarası
Gelsem açılır mı aşkın kapısı
Düşmüşüm sevdana anaç balası
Yüreğim yanıyor canım acıyor...
DİZELER YANIYOR ÜSTAD. DUYGU DOLU HARİKA BİR ŞİİRDİ. TÜM KALBİMLE KUTLUYORUM. SAYGILARIMLA...
Bu şiir ile ilgili 13 tane yorum bulunmakta