Canan Eren Şiirleri - Şair Canan Eren

Son çığlığı besliyor
Cehennemin içinden kopup gelmiş
Ateş
Yanalım yandıkca ateş-i aşka

etme
gel
gel inat etme

etme
gel

2018 yılının bu son hafta sonunda
Camın önünde çayımı yudumlarken şöyle bir düşündümde
Hayatta herşeyi sırası geldikçe öğreniyor insan
Acı çeke çeke
Bata çıka , düşe kalka

yıllar geçip gitti yüreksızım
neyleyim ki yüreksiz çıktın !
insan her gün uğrar mı anılara
peki neden eskitemedim seni halâ
neden kalbim acıyor
ve sen yüreksızım

Az evvel okunan sabah ezanları gökkubbede yankılanırken kalben edilen duaların verdiği huzuru kimler yaşadı bilmem ama
Rabbim e bin şükür ki uyandık güne..

Insanoğlu kaçma içgüdüsüne hep yenik düşer önce kendinden kaçar sonra karşısında dimdik durandan..!
Ama kendinden kaçtıgınin farkına varmadan

Sevdiklerinizin yüzüne şöyle iyice bir bakın baktıkça göreceksiniz ki onların suretinden kendi yüzümüz gülümser bize
sevmediğimiz birinin yüzünde görünmez suretimiz çünkü insanın kalbinde ki vurur yüzüne
Kalp derin bir hazine !
Yüze gelince çözülür bilmece

Umut astım akşamdan sabaha
halâ ıslak..!
Doğurdum yüreğimden güneşi
Olmadım geceye tutsak !

" Zaman en büyük ilaç "
derler ya

Zaman sürdüm yaralarıma
Ama
Zaman , akıp gitti

zaman hızla akıp giden nehir gibi
o nehrin içinde sürükleniyor insan

çarpa çarpa, yara ala ala geçer birbirinin içinden
geçer

Insan insani unutur
İnsan insanı dert ile kurutur
insanoğlu kadar nankörü de yokdur
Zaman her şeyi siler süpürür
hamarat bir temizlikcidir