Çanakkale Destanı Şiiri - İlker Kılınçer

Mete Han’dan beri sönmez bu ocak,
Atilla ruhuyla gerildi kucak.
Kültigin yazıtı, keskin bir nacak,
Ceddimden miras kalan ar Çanakkale

Yedi düvel gelmiş, denizler kanlı,
Gökten ateş yağar, her yan dumanlı.
Lakin bu hâkte bir ruh var canlı,
Ebedî mühürdür hür Çanakkale.

Cevat Paşa gürler, titrerdi derya,
Esat Paşa kurdu çelik bir kal’a.
Fevzi Çakmak serdi canını feda,
Zabitler bezmiyle pir Çanakkale.

Gövdesini siper etmiş her nefer,
Dillerde tek bir söz: "Ya Hak, ya zafer!"
Gülleler altında beklerken mahşer,
Muazzez bir nura er Çanakkale.

Seyit Onbaşı’nın omzunda bir dağ,
Bir mermiyle çöktü o devasa ağ.
Adû karşısında kuruldu otağ,
Zalime vurulan kordur Çanakkale.

Mustafa Kemal’in sesi yükselir,
"Ölmek emrimizdir!" diyenler gelir.
Toprak şehadetle selamla eğilir,
Vatanın izzeti, sır Çanakkale.

Akif’in kalemi ebed kıldı bu demi,
"Çanakkale Şehitleri"ne verdi kademi.
Mısralar Arş'ı tutan o yüce kelamı,
İmanın vatanla eş Çanakkale.

On beş Temmuz gece, yarıldı zulmet,
Sinede parladı, o kutlu haslet.
Tankın karşısında, sarsılmaz niyet,
Asrın ufkunda bir, nûr Çanakkale.

Conkbayırı, Arıburnu, Seddülbahir,
Şehit kanıyla pak, mübarek bir nehir.
Galebe çalan ruh, bitmez bir şiir,
Destanın yazdığı yerdir Çanakkale