CAN YAKAN HAKİKAT
Bir gün son yıkanışın olur,
Eller değil, kader dokunur bedenine.
Musalla taşında uzanırsın,
Kefen örter dünyaya dair ne varsa.
Adın bir kez söylenir,
Sonra sessizlik sahiplenir seni.
Araban kalır, anahtarın kalır;
“Benim” dediğin her şey burada kalır.
Malın vardı, evin vardı, barkın vardı,
Ama bir tanesi bile toprağa inmez seninle.
İnsan en çok bu gerçeğe yanar:
“Ya Rabbi, bu kadar mı çıplak dönecektim Sana…”
O gün ne sözün geçer,
Ne gücün kalır, ne gururun.
Sadece kalbin konuşur;
Ya affa yaklaşır ya da pişmanlığa.
Ve içten içe yanarsın…
Keşke biraz daha secde,
Biraz daha merhamet,
Biraz daha Sen olsaydı hayatımda
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 16:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, insanın dünya ile kurduğu sahte sahiplik duygusunun, ölüm karşısında nasıl sessizce dağıldığını anlatır. Musalla taşında yatan beden, aslında hayattayken “benim” dediğimiz her şeyin bir emanet olduğunu hatırlatan ilahi bir uyarıdır. Şiirde geçen araba, ev ve mal; insanın güven sandığı dayanakları simgelerken, kefen bu dünyanın insana sunduğu son gerçektir. Şair, okuyucuyu ölümle korkutmak için değil, kalbi uyandırmak için bu yolculuğa çıkarır. Asıl can yakan nokta, insanın Rabb’ine eli boş değil, kalbi dolu pişmanlıklarla dönebilme ihtimalidir. Bu şiir; geç kalmadan merhameti, secdeyi ve samimiyeti çoğaltma çağrısıdır. Çünkü insan, sonunda dünyaya değil, Allah’a döner.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!