Can Suyu Şiiri - Kasım Kobakçı

Can veren kimseleri, arzulamamıştım,
Toprağa inmeyi, beklemiyordu ruhum,
Mekanın sahteliğini, saklamış herkes,
Issız diyarlara atılmış, fani kulum.
*
Hüzünle kavrulmuş, pederin tüm günleri,
Kardeşleri, yabancı ellere yollamış,
Şahsımı ayırmış, nefes alsa yetişir,
Olan biten şeyleri, kavrayamamışım.
*
Zaman geçerken, anca sürünebilmişim,
Adımlarım, epey gecikerek atılmış,
Soluğum kesilmemiş, şu fani bedende,
Olan biten şeyleri, kavrayamamışım.
*
Adımlarken, mevsimler epeyce ilerler,
Peder, rızık bulmaya kasabaya varmış,
Aylar geçmiş gurbette, çileler çekerek,
Olan biten şeyleri, kavrayamamışım.
*
Senelerimi, hep yanlış anlatırmışım,
Valideyi sarmış, türlü türlü sıkıntı,
Takati sıfırlanmış, kollar yorgun bitmiş,
Olan biten şeyleri, kavrayamamışım.
*
Zihnimde yer edinen, şu eski mevsimde,
Gökyüzü alev topu, kavururken teni,
Yüreğimi dağlayan, sızılar belirmiş,
Peder rızkı toplayıp, yuvaya yanaşmış.
*
Göz açtığım viranenin, çorak toprağı,
Gelecek vakitlerin, hüznünü saklarken,
Umutsuzluk sarmıştı, inleyen sazları,
Hissedilen acılar, pederin sesinde.
*
Bedence irileştim, okul çağlarında,
Akçeye muhtaç kalmış, hanenin direği,
Yaren bilinenlerin, kitlenmiş yüzleri,
Fukaralık bedeli, sadaka misali.
*
Mektep yollarına, koyulduğum günlerde,
Eğitici ustam, libasımı giydirmiş,
Çoğu gün çizeceksiz, çoğu gün kağıtsız,
Şükranlar sunarak, son basamağı aştım.
*
Beldemden ayrıldım, pederin ocağından,
Geçen senelerime, sayılar dizdiler,
Yol göstericisiz, çizdim serüvenimi,
Boğulmadım okyanusta, çürük gemiyle.
*
Kulaç attım, gençliğin son raddelerine,
Kuvvetlice basarken, zemin tabanlara,
Çağlıyordum, lodoslu meltemler misali,
Solmuş fidanlara, can suyu katıyordum.