Can Özünden Kopma Şiiri - Sadık Kocabaş

Akıntıya kapılan yaprak misali,
Rüzgârın önünde tozda kalırsın.
Yitirirsen eğer sendeki hali,
Yabancı ellerde yozda kalırsın.

Herkesin bindiği o sahte çarka,
Girersen sonunda yitip kalırsın.
Bakmazsan özündeki o büyük farka,
Kimliksiz, isimsiz, yitik kalırsın.

Özgürlük sanırsın bağı koparmayı,
Nefsinin elinde tutsak olursun.
Bilmezsen kök salıp güneşle açmayı,
Saksı içinde kuru dalda kalırsın.

Moda dedikleri dar bir gömlektir,
Giyersen bedende darda kalırsın.
Aslından vazgeçmek yere çökmektir,
Kendi vatanında zorda kalırsın.

Toplumun harcıdır ahlak ve vicdan,
Yoksa bu dünyada boşta kalırsın.
Uyanmazsan eğer geçiyor zaman,
Hayatın sonunda kışta kalırsın.

Pirim'in mirası akıl ve onur,
Taşımazsan eğer yükte kalırsın.
Kişilik dediğin sönmeyen nurdur,
Söndürürsen eğer karanlıkta kalırsın.

Hünkârım nefesi "insan ol" dedi,
Olmazsan hüsranda, zarda kalırsın.
Ecdadın bu yolu canıyla ödedi,
Sen bu büyük yolda yaya kalırsın.

Kalemsiz Şair’im, sözüm mertçedir,
Dönmezsen aslına dertte kalırsın.
Ortak değerlerin senin mülkündür,
Kaybedersen eğer köle olursun.