Can Evimden Vurdular

Sırtımı dayadım, sana bağlandım,
Meğer gölgen bile bana yalanmış.
Gözümden sakınıp değer verdiğim,
İçimde ne varsa yıkık talanmış.

Sevdiklerimi taç yaptım başıma,
Can evimden beni vuracaklarmış.
Gönülden bağlandım, "canım" dediğim,
En derin yarayı açacaklarmış.

Yoruldum artık bu sahte sevgiden,
Zaman her yaranın ilacı değil.
Gönül bir kere kırıldı mı derinden,
Dostun açtığı yara, yabancı değil.

Güvendiğim dallar elimde kaldı,
Kime el uzatsam, bir kurşun attı.
Can bildiklerim hep sırtımdan vurdu,
Bu sahte dünya hep beni de yaktı.

Giden gidiyor da, izi kalıyor,
Yürekte dinmeyen sızı kalıyor.
Baktıkça maziye canım yanıyor,
Kader her umudu elimden alıyor.