Selam beyler,
Ben deniz sap.
Geçmişte yazdığım şeylere
Etmeyin aldırış
Çünkü artık
Bir baltaya sap oldum.
Hatırlıyorum;
Kalbimin çalışmayı bıraktığını
Seni ilk gördüğüm o büyülü anı
Ancak pek de uzun sürmedi anlamam bana yar olamayacağını
Başka bir beyefendiye sevdalandığını
Sokaktayım
Beş kuruş param yok cebimde
Vakit geçsin diye
Dolanıyorum sokaklarda
Şehrin ilk ve tek meydanına gidiyorum
Ayaklarım ister istemez götürüyor beni oraya
Unutmak istedim belki sadece
Hiçbir şeyi hatırlayamamak
Hepimiz istedik bunu en az bir kere
Fakat iyisi kalsın kötüsü gitsin değil
Nesi var nesi yoksa temelli gitsin
Öyle bir gitsin ki
Geçmişin izleri
Geçip giden o koridorlarda
Gözyaşlarımın bıraktığı
İzlerin üzerinde kaybolup gidiyor
Yavaşça
Gözyaşlarım kurudukça
Sonların yaşandığı şu dünyada
Bir ilk gibi doğdun günüme.
Ayın o karanlık atmosferine
Tıpatıp şu tan vaktimde,
Tekrar maviyi gösterdin bana.
Şimdi sana teşekkür etmem gerek?
Küçücük, minicik bir çocuk.
Fezâ’nın o uçsuz bucaksız zifiri karanlığında
Hiçbir şeyi olmayan ufacık bir çocuk.
Aciz mi aciz
Güçsüz mü güçsüz
Kimsesiz.
Her gün olduğu gibi
Sevgisiz ve platonik bir güne başlıyorum.
Bu yıl 18. yıl oldu,
Bu artık
Benim rutinim oldu.
Bu aralar ilham
Terk-i perişân eyledi bu meczûp gönlümü.
Âciz kaldım.
Delicesine bağlı olduğum dizelerime
Hasret kaldım.
Bu aralar bana kızgın olmalılar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!