Ne tımarlanmayan yara varmış,
Ne de devasız bir dert.
Hani eskiden,
Yaralara toprak basılırmış ya.
Şifaya sebepmiş insanın hamuru.
Hiç olmadı en son gömerlermiş.
Buluşurmuş kendi mayasıyla,
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta