Çocukluğumda en has oyuncağım çamurdu
Toprağı emen sular bana bir dünya kurdu
Yoksunluk, yoksulluğu çekip anlından vurdu
Avucumun içinde itaatkar ve uslu
Güneşin oklarını çatlaklarda doyurdu
Ben haydi kalk demesem sur’a kadar uyurdu
Çocukluğumda en has oyuncağım çamurdu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çamur hep çekti beni
Çamur sevdi tenimi
Bilmezdim bedenimin
Çamurdan geldiğini ....''
........
MUHTEŞEM.....YÜREĞİNİZE SAĞLIK SN ATEŞ
TEBRIKLER VAHAP KARDES DEGISIK VE HOS BIR SIIR OLMUS.....SELAM VE DUA ILE
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta