Camda Gecen zaman Şiiri - Seyrani Göl

Zaman hep aynı camdan baktı bana,
ne eksik ne fazla.
Ben değiştikçe
yüzümdeki gölgeler çoğaldı,
ama cam
aynı sessizliği taşıdı omuzlarında.

Parmak izlerim silindi yavaşça,
nefesimin buğusu dağıldı.
Bir vakit içini görebildiğim
o pencere
şimdi yalnızca
geçip gidenleri gösteriyor bana.

Bir gülüşün yansıması kalmış köşesinde,
belki bir ayrılık sesi
ince bir çatlakta asılı.
Her sabah biraz daha siliniyor anlam,
her akşam
biraz daha kararıyor hatıralar.

Dışarıda hayat akıyor
insanlar, mevsimler, telaşlar.
Ben içerideyim sanıyorum,
oysa belki de
camın ardında kalan
hep dünüm.

Camın ardında kalan ben miyim,
yoksa oradan bakan
zamanın kendisi mi?
Göz göze geliyoruz bazen,
ikisinin de yüzü yabancı.

Bir çizik düşmüş ortasına yılların,
ne tam kırık
ne de sağlam.
O çizikten sızıyor ışık,
en çok oradan acıyor içim.

Zaman,
usulca süzülüyor camdan;
sanki hiç yaşanmamış gibi
bir hayatın içinden geçip
gidiyor.

Ben, her bakışta biraz daha
yansımaya dönüşüyorum
gerçek mi camın dışında,
yoksa silinmeye direnen
bu iz mi içimde?
S.GÖL