Cam Kırığı Sessizliği Şiiri - Mercan Bkrp

Eskidi cümlelerim, bakışlarımda bir toz bulutu,
Bir kadının en ağır yüküymüş, sevdanın unutuluşu.
Omuzlarımda dünyanın değil, bir gidişin izi var,
İçimde yarım kalmış şarkıların bitmeyen yokuşu.

Kırgınım; ama ne sana, ne de geçen zamana,
Kendi ellerimle büyüttüğüm o uçsuz umuda.
Bir Gül eğiliyor saksısında, boynu bükük ve mahcup,
Su versen neye yarar, kökü küsmüş bir kere toprağa.

Yorgunum; beklemekten değil, özlemekten de öte,
Her sabah aynı boşluğa uyanıp, aynı sızıyla bitmeye.
Gözlerimde fer kalmadı, sesimde o eski neşe,
Ruhum bir kuş gibi konacak dal arıyor bu gece.

Üzgünüm; dökülmüyor artık gözyaşım yanaklarıma,
İçime akıyor nehirler, sessizce, hiç duyurmadan sana.
Aşk dediğin bir masaldı, sonu hüsranla biten,
Ben o masaldan kalan yorgun bir gölgeyim sadece,
Sessizce çekiliyorum, kendi kalabalığımın kuytusuna.