Cam Gibi Dağıttınız Şiiri - Ezgi Yapar

Öyle kolay kolay dökülecek bir yaprak değildim.
Rüzgarları bırak fırtınalara eğilmezdim.
Siz bana ne yaptınız…
Dallarımı, umutlarımı kırdınız.
İnancımı kırdınız.
Cam gibi dağıttınız be.

Un ufak ettiniz...
Derinden, en ince yerimden…
İçimdeki çocuğu öldürdünüz.
Gözümdeki hevesi söndürdünüz.
Kırılmaz sandığım yerlerden kırdınız, döktünüz.
Arkamdan vurdunuz, acımadınız.
Siz vurdukça düştüm,
Düştükçe eksildim…
Eksildikçe, bittim.
Adım adım hiç ettiniz beni.
Bir gülüşüm vardı kimseye zararı olmayan,
Soldurdunuz…
Emeklerimi, çabalarımı zay ettiniz.
Yaraları sarmak varken,
Bir yara da siz açtınız.

Adalet terazsini sevdiklerim…

İncinmek dediğiniz,
Kemik kırılması değil ki,
Gözümün içine baka baka,
Korkmadan, acımadan,
Ezdiniz geçtiniz…
Bir canım var dı,
Canımdan bezdirdiniz.
Hayallerim dahi yok.
Onuda çok gördünüz.

Dost dedik hançerlendik,
Sevda dedik, ziyan edildik.
Bin bir parçaya böldünüz.
Tek başına katili değilsiniz ama
failleri sizsiniz, Bu cinayetin.
Hepinizin parmak izi var hayatımda.

Küstürdünüz.
İnsanlara, sevdaya, yaşamaya…

Siz beni içimdeki çocuğa mahcup ettiniz.
Yangınıma benzin oldunuz.
Harcadınız el birliğiyle en güzel yarınlarımı.
Dizlerimde derman bırakmadınız.

Alacağınız olsun…

Öyle yaktınız ki,
Gülüşlerimi çalarken, vicdanınız titremedi.
Küle dönderdiniz,
Bir daha yakabilene aşk olsun…
Şimdi bir yıkıntının ortasında duruyorum.
Alabildiğine yalnızım.
Ve bir o kadar yorgun.

Yürüyen bir cenazeyim artık.
Darmadağın, Yıkık, dökük,
Harabe, Bir ben kaldım geriye.
İlişmeyin…
Gelmeyin üstüme benim.

Bir usta edasıyla inşa ettiğim duvarlarımın, mimarlarısınız…
İtinayla ördünüz…
Bir tuğla da siz koydunuz….
Kusursuz bir işbirliği ile beni benden ettiniz…
Bir hayat ancak bu kadar güzel mahvedilebilirdi…