Çalıya Takılan Yürek Şiiri - Madu Bellaa

ÇALIYA TAKILAN YÜREK

Zalimlerin en zalimiydi vakit,
Bir anda indim mevsimin en soğuğuna,
Rüzgâr bile yüzüme yabancıydı artık,
Adın donmuştu dudaklarımın kıyısında.

Yüreğim çalılara takıldı bir gecede,
Kanayan bir suskunlukta kaldım öylece,
Ne geri dönebildim eski sıcaklığıma,
Ne de ileri yürüdüm sensizliğin gölgesine.

Bir kez kırıldım... bin parçaya bölündüm,
Her parça başka bir acının dilini konuştu,
Toplayamadım kendimi aynalardan,
Çünkü her yansıma ihanetinin yansımasıydı.

Gözyaşlarım aktı, bir nehir gibi durmadan,
Kirlenmiş hatıraları yıkamak ister gibi,
Ama ne kadar arındırsam içimi,
İhanetlerinin pası, kalbimde kök saldı.

Geceyi omzuma aldım, ağır bir yük gibi,
Yıldızlar bile düşmedi yardım etmeye,
Karanlık, adını fısıldadıkça kulağıma,
Bir uçurum büyüdü içimde sessizce.

Sen gittin ya... ben kalmadım aslında,
Bir enkaz gibi çöktüm kendi üzerime,
Sevdanın küllerinden doğamadım bir daha,
Çünkü ateşin bile küllenmiş yalanmış meğer.

Şimdi susuyorum, en derin halimle,
Bir çalıya asılı kalmış son bir umut gibi,
Soruyorum kendime geceler boyunca:
Acaba gözyaşlarım… temizler mi ihanetlerini.

MADU BELLAA
27..03..2026