Çakal Alametleri Şiiri - Ayşe Uçar

en büyük yalanların tezgahıydı hayat
kurnaz satıcıları vardı ağızları dolusu hainlik
ağızları dolusu hinlik kurumuş çiçeklerle
sepetlerde sunarlardı
aşkı sevdayı

emellerinin arkasındaki çirkinlikleri nasıl anlardı ki insan
gencecik yüreği ile kapılır giderdi poyrazların önündeki
gazeller yumağı gibi savrula savrula hiçliğin
ve yok oluş senaryolarının içine
ah! bilmeden

karanlık neden büyülü bir duman gibi sarardı ortalığı ismail
örterdi üzerimize kara basanları gafletten yumuşak bir yorgan gibi
yıllar geçer aylar geçer içi kokmuş bir mazgalın üstünden
basıp geçip giderken insan nasıl anlamazdı
kendi hayatının -oktan kurgusunu

insan neden farkına varamaz neden uyanıp kurtulamazdı
hilelerden hurdalıktan ibaret paslı bir kangren yarasının
içindeki tutsaklığının zulmünden

insanın gözyaşı niye bu kadar sıcak ismail
damla damla yol yol süzülürken nasıl kavurur
nasıl acıtır içten içten kaygan damlacıklar ordusu

ucu kırık bir hançerin keskin dilli ihanetiyle
kanarken kalbi büyük bir acıyla yırtılırken ruhu
Tanrı neden sessiz kalır be ismail

ya melekler neden kanat germez neden korumaz sığındığı dualar
içi kurtlu bir mezara yaşarken gömülen eli yüzü parçalanmış
nazlı bir turnayı

ciğerlerimi kazıyan sivri pençelere niye dur demez
hoyrat ellerin ruhumdan söküp aldığı yaşama sevincime
neden sahip çıkmaz Tanrı ismail

insan nasıl ömür boyu hain bir yanılgının esiri olabilir
gizler sırlarla dolu maskeli bir balonun ortasında nasıl
bir başına ay’ a yıldızlara bakarak ruhunu kalbini
niye safça ortaya döker çakallar zebaniler otağına

yalanlar tezgahının oyuncak şenliğinde
bilmeden oyunun başrolünü sahiplenirken
iltihaplı bir yara gibi sessiz sessiz kanar
karanlığın ziftten göbeğine

niye önceden değil de yıllar sonra ortaya dökülür
tüm sırlar ismail

ve
insanın ne işine yarar bundan sonra
oldu bittiye gelmiş hayatının sonunda kendi ölümünün
hainlerce kırklanmış cenaze merasiminde
tek kurşunluk bir nefesle insan niye uyanır
niye uyanır be ismail

2024281202:02