güneşim doğdu diye uzatmıştım ben kollarımı
bilmezdim omuzlarıma yük olacaklarını
güneşimi kesen bulutlar
rahmet yüklü değil zahmet yüklüymüş
yağdırdıkları koyu katran ölüm gölgeleri zulümmüş
dilimin döndüğünce değil
yüreğimin yangınınca olsa dahi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta