Çağlayan Pınarlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Kasvetle sarılmış, koskocaman alemler,
Boralar dinlenmiş, çiğ düşmüyor toprağa,
Engin ummanların, heyecanı bitmiştir,
Eski devirlerin, sertleşen zeminleri,
Çağlayan pınarlar, durulup sükut etmiş.
*
Vakti tükenmiş, kul ölçerken loş zamanı.
Çökmüş omuzları, yapraksız dev çınara,
Dalar nazarları, ruhunun en dibine.
*
Yumulmuş kirpikler, mekanın telaşından,
Tutunmuş, boşlukta beliren loş ziyaya,
Sabit bakışları, saklı sevda hattında,
Dolaşır kederle, çileli ilmeklerde.
*
Vakti tükenmiş, kul solarken hatıratta,
Tartar belleğinde, sönen tüm devirleri,
Sızılar çökertmiş, şu bitkin adımları,
Yaklaşan zamanın, endişeli bağrında,
Çırpınır hiç dinmez, yorgun düşmüş şuuru,
Aşılmaz setlerin, yüce hudutlarıyla,
Hapsolup titreşir, muhabbet ocağında.
*
İhtimal sızlıyor ruhunda, dipsiz dehliz,
İhtimal, perişan tükenmiş, garip nefis,
Daralan mühletin, bitmez tartımlarıyla,
Yıpratır fikrini, eziyet demlerinde.
*
Heyhat, şu gariban, zincire vurulmuştur,
Yalnızca, ebedi uykunun menziline,
Yönelmiş, kederli kervanlar misalinde,
Yüzünün, ufkunun, peşinden süzülüyor,
Yaşanan mühletin, bütün ufak cüzleri.
*
Muhtemel, hülyada atıyor, asıl nabzı,
Dingin, saf masalın nehrinde, yıkanarak,
Sırlara gömülü, hicretmiş arzuları,
Erilmez, muamma diyarlar alemine.
*
Zulmetle örtülmüş, şu sonsuz feza boyu,
Çatışma nârında bekliyor, yitik fani,
Zevale, üç karış aralık düşen yerde,
Eğmiştir boynunu, çürüyen şu gövdeye,
Solgun fıtratıyla, atan ruhu sessizce,
Mübarek cananın, şefkatli sinesinde.
*
Gecenin rengine bürünen, kör hudutlar,
Sessizlik çökerken, şu feryat eden bağa,
Yüce tepelerin zirvesi, pusa batmış,
Mahşeri bekleyen, asırların yükü hep,
Tükenen dereler, sesini feda etmiş.
*
Nihayet bulurken, nefesi garip kulun,
Kırılmış vücudu, kökünden kopan dala,
Süzülen nazarı, ebedi tek mabede.