Her gece
Demir kapılar vuruldukça ardı arkası sıra üzerimize
Kimsesizlik hissi çöker geceden sızlatır yüreğimizi
Yırtılır gün bitmeden takvimdeki sayfa
Kavuşmaya bir eksik kala , ne sevinçli ne sevinçli
Gönüller kordan olmuş kül istifli
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta