Buz Tutmus Uzanan Elleri

Ve son kez baktılar,
Ocak dedikleri...
Kara zindan kapısında.
Gökyüzündeki bulutlara,
Ağaçlara,çiçeklere,kanat çırpan kuşlara.
Son kez baktılar...
Acıdan başka birşey görmedikleri
Şu yalan dünyaya.
Sonrada...
Dalıp gittiler,
O geri dönülmez karanlıklara.
Bir lokma ekmek için,
Çoluk çocuklarının rızkı icin
Başlarında baretleri,sarıldılar yine kazmaya
Vurdular,vurdular...vurdular kazmayı.
Silemediler..
Kömür karasıyla yazılmış,
Alınlarındaki o kara yazıyı.
O an bilemediler,
Yüreklerde acacakları o derin yarayı

Ve
Çok geçmemişti,,henüz daha.
Bir patlamaki,
Yer gök inim inim inledi
Kimi yaralı,kiminin cansızdı bedeni.
Talihsiz Mehmette onlardan biriydi.
Yaşıyordu henüz,çok acı çekiyordu besbelli
Moraran dudaklardan dökülen,son sözlerdi belki;
"Dolabımda vasiyetim,onu babama verin,
Oğlumu okutsun benim gibi zindanlarda ölmesin.
Eşime,mesaiye kaldı yarın gelecek desin,
Oğlumun doğum günü,bugün onları kimse üzmesin..!
Sizlerde bana hakkınızı helal edin"....
O,bu dünyada aldığı son nefesti Mehmet'in.
Şimdi üçyüz arkadaşıyla,en güzel yerinde Cennet'in.
Allah'ım,bu nasıl bir kader,
Bu,nasıl bir ölüm.
Cehennem ateşinden de beter..
Tutamadıysak hayatta,
Buz tutmuş ellerini
Sebep olanlara nalet olsun,
Kapatamadıysak yarı açık gözlerini.!!

18.05.2014
.