Büyüyünce
bazı şeyleri unutacağını biliyorum.
Defalarca
anne demeyi,
baba demeyi mesela…
Sokakta
elimden sımsıkı tutmayı,
kalabalıkta gözlerimi aramayı.
Düştüğünde
adımı çağırmayı unutacaksın belki,
sevinçlerini koşarak anlatmayı,
üzüntünü saklamadan benimle paylaşmayı.
“Beni bırakma, korkuyorum” da demeyeceksin.
Geç kalınca
geldiğini haber vermeyi de unutursun.
Bir öpücüğün
her şeyi iyileştirdiğine inanmaz olursun zamanla,
dizlerin değil de
kalbin acıdığında.
Ve en son…
bunu fark etmeden yapacaksın:
sarılmayı bırakacaksın.
Ama şunu bil:
Büyümen,
seni daha az sevmem demek değil.
Ne zaman hatırlarsan,
ne zaman yorulursan,
ne zaman çocukluğuna ihtiyaç duyarsan
ben buradayım.
Elim hâlâ aynı yerde.
E.G.A
Kayıt Tarihi : 29.1.2026 14:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!