Büyüsün Zulüm Tacı Şiiri - Kasım Kobakçı

Kapıdan giren, o kara haber,
Ruhumu sıkan, o soğuk keder,
Borçlu kılan kağıt, ömrü heder.
*
Düzenin kurduğu, tuzak çetin,
Kanunu yazılmış, bu zilletin,
Belki bir vergi, yükü milletin,
Yahut ekranlarda, yalan metin,
Sesi duyuluyor, o şirretin.
*
Bu gürültünün, tam ortasında,
Hukuksuzluğun, kör noktasında,
Çevrenin, o solgun haritasında,
Hırsız sürüsünün, sofrasında,
Can çekişip duran, şu asrında,
Görünenler azdır, sır arkada,
Gerçeği sezmeniz, yeter burda.
*
Savaşıyor, vahşi dişler ile,
Umutlar düşse de, dilden dile.
*
Aş arayan, garip sefil haller,
Zincirde paslanır, o hayaller,
İlim bekler iken, boş nesiller,
Madenin dibinde, titrer eller,
Dişliler dönerken, biter ferler,
Yaşam kavgasında, akar terler,
Kararır gider, o temiz yüzler.
*
Hücum eder, çarkın piyonları,
Manşetle vurur, o yalanları,
Şehrin o, maskeli baronları,
Sırıtır, ezerken yarınları.
*
Ansızın beynime, çıkar hiddet,
İçimde büyüyor, koca şiddet,
Yıkıldı ne yazık, onca mabet,
Öncüler yapınca, bize gaflet.
*
Damarda basınçlar, tavan yapar,
Yürekler korkuyla, yoldan sapar,
Vahşi pazar gelir, denge kopar,
Keneler yapışmış, etten kapar.
*
Yarınlar ağlıyor, sesler acı,
Besle ki, büyüsün zulüm tacı.