Büyümek Emeklemek Şiiri - Eren Altay

şekerlikten yokuşlar tırmandırırdı anne
bilemedim ömrümde bir gün nedir bir an ne

benim sıfırlarımdan daha da az yediniz
ömrümün günlerini hapır hupur yediniz

altay altay dediniz soyadımın ismine
gün yüzü vermediniz yüreğimin cismine

saplanıyor gülüşüm yarasına tinlerin
oynuyorum her gece düğününde cinlerin

kaşıklarım aşındı ayaklarımdan da çok
bir de baktım gözlerim yuvacıklarında yok

kellemi koyuyorum mihrezin çeyizine
güneşimi ararım rastlamam hiç izine

kelebeğin kanadı tutar beni hayatta
onu da sevişlerim gözlerinde bayat da

aylaklığım not tutar ben bir işe yaramam
dudaklarım poz yutar gülüşümü saklamam

her evlat cennetlerin analarında olsun
korku yüklü sesleri ferah kelamla dolsun