Büyümek Şiiri - Nidal Sis

Bir özgür çocuktum,
Düşlerimde yorulurdum.
Havaya bakınca bulutu bile severdim.
Sis çökmüş bir tepe,
Ne kadar güzel olabilirdi!
O zaman güzeldi, işte şu zaman
Kafamın içi yine doluydu.
Belki bilincim bir deniz parçasının parçası,
Serinliğine bakar, kaybolurdum.
Derinliğini göremezdim, bilemezdim.
Bilirdim ama kocaman olduğunu, korkardım.
Ama boğulmazdım kendimce, yüzerdim.
Sonra birden bir şey oldu,
Bütün dünyamın kabuğu soyuldu.
Ya da katarakt ameliyatı oldum, bilmiyorum.
Ya da belki de gözüm de büyüdü benimle.
Ağlayan çocuk buldu mu kendine teselli?
Ağlamayı bırakalı oluyor mu bir on yıl?
Göz pınarı kurudu mu yoksa,
İhtiyarın dediğine mi geldi yoksa:
"Çok ağlarsan göz pınarların kurur."
Ağlamayı sevmezdi ihtiyar ama ağlardı,
Hüznü içinde biriktirip akıtanlardandı o.
Belki de çocuğun ağlamasını hiç istemedi,
Ama gökte ay, çocuğun duygularının katiliydi.
İhtiyarsa bunu hiçbir zaman bilemedi.