Buyum Ben Şiiri - Dilek Aygün

Doğmuşum eylül ayında hüzündür yüzüm
Kurumuş yapraklarımı
Her eylül döker ağlarım
Olgunlaştıkça ağırlaşan
Tanelerimde saklıdır
Hoşgörü tevazü kişiliğim
Çünkü ben bir başağım

Her şeyden birazım yarı buçuğum
Usta olamadım henüz acemi çırağım
Uç noktalarda zor ve karmaşık
Sivri dilinin kurbanı
Az buçukta kaçığım

Kendinden emin kararlı
Herkese iyi bir kendine zararlı
Sözünün eri
Sevmediğine buz gibi
Sevdiğine hem sadık hemde sıcağım

Fiziğim annemin babamın geninin dengi
Biraz geceye benzer tenimin rengi
Azıcık boydan kısa mini mini
Bir kendi ile kavgalı herkes ile barışık
Kalbura dönmüş Her yerinden yaralı
Henüz büyümemiş yaramaz bir çocuğum

Sır küpüyüm verilen Sırra sadık
Açılmaz ağzım kavgada bile susarım
Kaybetmekten korkmam hiç kimseyi
Kaybeden korksun derim her zaman beni
Kolay vazgeçerim

Hazmetmekte zorlandığım tek şey yalan
Doğru söylemeyeni
Hem aklım hem kalbimden kovarım
Sabrımı sınayanlarla ayırırım yolumu
Bırakırım bensiz dönüp arkama dahi bakmam

Bedelini ödediğim her şeyi sahiplenir
Benim olmayana yan gözle dahi bakmam
Hırsızlık yapıyorum sayarım

Sıradanlığı sevmem zoru zorlarım
Kuralına göre oynar arada hayaller kurarım
Hatalarına tövbeli
Gelecekten umudu kesmem önüme bakarım

Eksiğimin kusurumun bedelini kendim öder
Bir başkasında eksik kusur aramam
Yerinde eleştiriye her daim açık
Yersiz eleştiriyi hadsizlik sayar kızarım

Güven veren bir değerim
İnsanları önemser sayar severim
Haksızlığın önünde en büyük engel benim
Farklıyım benzemem hiç kimseye
Anlamak anlaşılır olmak tek dileğim
Kabul ederseniz buyum ben...