Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
kimi sevsek kendimiz için,ölür işte böyle.. ha butimar ha pelikan.. deniz çoktan bitti.. ve çoktan başladı gök..
Pusuda; bir vakit, güneşin seslendiği yerden
yaralı bir atlı gelirse,hayalleri elinde,yüreği tarumar...
Sakın çoktan ölmüş olma!
çünkü;
sadece sen değilsin okyanusların kuruyacağından korkan, ey Butimar!
Tadında güzel bir şiir okudum..tebrikler.
M:CURA
Özge Hanım kızım,
Sen kendin çıkartıpat o yüreğindeki taşı ve sakın Butimar hikâyesine inanma derim.Okyanuslar,inan ki tükenmezler...Şiirin ,tabii,yine çok güzel ama artık babalar gününde babalara dilediğin neş'eyi,şiirlerinde de görmek isteriz.
Sevgi ve saygılarımla,
Ünal Beşkese
Kurgusuyla, temasıyla,sesiyle gayet başarılı bir çalışma efendim. tebrikler, saygılar
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta