Burak Göç Şiirleri - Şair Burak Göç

Kan damlıyor, elinde hüzünlerden mürekkep bir kalem
Kalbinde bir çağlayan, içini dağlayan
Sevgisizliği kadar büyük içindeki alem
Sessizliği sağlayan, hayallerini bağlayan

Oradan oraya koşturan çocuklar var içinde

Kalbim dev gemiye çarpmış buzdan kaya
Mavi hislerin büyüsü yığıldı tenhaya
İçimde zifiri bir siyahlık uğultusu var
Ve mağlup bir cesaretin korkusu var
İçimde zehirli niyetlerin tortusu var
Ne zaman dirensem tatlı uykuya

Duracağı yok kanımda tedirgin akan güncemin
Pusulasında yön karışan yaslı gecemin
Düşleyeceğim, çare yok gece boyu uzayacak
Geleceğim, beni mazi toprağına savuracak
Bahislerin oynandığı geceye verilecek asıl bilet
Katı yalnızlığımın sonuna dair Dünya kupasında

Gece bir yudumluk tılsımlı hap
Gündüz güneşe kadim mihrap
Hutbe akıyor şakaklarından
Çoğalıyor dar sokaklarından
Dinleyen bir benim, bir de ağaçlar
Gündoğumunda nasihat başlar

Bir gerçek tanıt bana, hayal kadar güzel olsun
Çizgisinde yürüyelim rüya gibi derya gibi
Şefkatin saçımı okşayan narin bir el olsun
Parıldasın yüreğimiz, ümit gibi, sevda gibi
Beklenti kervanında elimin üstüne koyup elini
Çığlık çığlığa susalım, kalpten çıkan bir dua gibi

Saçlarına aklar mı düştü hanemizin
Neden ihtiyar bir çehre bürünmüş
Nasibine yaslar mı düştü hanemizin
Yorgun ve bitap bir şekle bürünmüş

Kalbinde kırıklardan biriken bir kördüğüm

Sefalet atlasında bir kan ummanı bu efendi
Yürek yangınlarının siyah dumanı bu efendi

Ahengin rakibi keşmekeş hevesler vardır
İçimizde bizi esir eden kafesler vardır
Demek yaşamanın hazin kuralı bu efendi

Kılıktan kılığa giriyordum, beni nasıl tanımadınız?
Taze çiçek kokusunda kokumu aradınız
Kuşların sesiyle tırmandım hayatınıza
Kafanızdaki çığlıklardan duymadınız

Gündüze sığamadım, gecede demetlendim

Anne bu yemeği ancak ölünce yerim
Bir parça ekmek verin size dua ederim
Yalnız bırakın beni, usandım varlığınızdan
Ne olur geri dönün sevdiklerim kadim uygarlığınızdan
Ayağıma bağ olur sitemleriniz, çekilin
Bana yeniden bağ olun, ne olur geri gelin

Tüm zalim düşmanlarını ihtirasla hakladı
Sille yedi gündüzden, geceyi yumrukladı
Bir nadide hevesle birikti yapraklar önünde
Gülleri derledi, dikenleri kokladı
Beyaz sakallar biçti kıdemli çocuklara
Bir deli gömleği uydurdu kelimeler üzerine