Kasabanın çam kokulu topraklarında
çıplak ayaklarını yarıştıran çocuklar.
Bir taze buğday ekmeği
tüm gün öğünleri,
yüzlerinde neşe var
gözlerinde uçsuz bucaksız
huzur ve sevgi.
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




benim az kaldı alev hanım böyle güzel diyarlara kavuşmama insanlardan uzak yüreginize saglık saygılarımla
Ben de özledim o tozlu yolları ve o insanları. Ağdalı kişilikler, sahte görüntüler şehirle özdeşleşti gerçekten. Nerde o temiz kalpli, bilge köy, kasaba insanı.Bir çoğu da şehre gelip değişti yazık ki. Şiiriniz beni çok etkiledi Alev Hanım. Tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta