Bundan Sonra Hak Edene Deger

Toprağa ne ektiğini unutmamalı insan,
Çünkü bir gün mutlaka
Ayağına dolaşan kökleri
Kendi ellerinle büyütmüş olursun.

Zehirli bir çiçek de yeşerir aynı toprakta,
Gül de…
Toprak suçsuzdur,
Suç, tohumu seçendedir.

Gönlünü iyilikle beslemek de var,
Her sabah biraz daha insan olmak,
Bir bakışla incitmemek,
Bir sözle yıkmamak…
Ama kötülüğe sarılmak da var,
Kolaydır çünkü,
Emek istemez,
Vicdanı susturmak bir alışkanlıktır.

İnsan kaderini gökten düşen bir yazı sanır bazen,
Oysa kader,
Her gün verdiğin küçük kararların
Büyüyüp önüne dikilmesidir.
Kime kapı açtığın,
Kime sırtını dayadığın,
Kimi kalbine buyur ettiğin…
Hepsi birer imzadır hayat defterinde.

“Sevmeyin” demiyorum,
İnsan sevmekten vazgeçerse
İçindeki ışığı söndürür.
“Dost edinmeyin” de demiyorum,
Yalnızlık ağır bir yüktür.
Ama diyorum ki;
Herkesi dost sanmayın,
Her gülene yüreğinizi bırakmayın.

Değer, herkese dağıtılan bir sadaka değildir,
Hakedene verilen bir emanettir.
Ve emanet,
Yanlış elde ziyan olur.

Kalbini kargalara emanet eden de var,
Her parlak şeye kanıp
Sonra neden yalnız kaldığını soran…
Kartallara emanet eden de var,
Yüksekte uçan ama
Sırtını yere sağlam basan.

Villada oturup
Duvarlar arasında boğulanlar var,
Altın kapılar ardında
Ruhu kilitli kalanlar…
İki duvar arasında
Bir çayla mutlu olanlar da var,
Çünkü huzur,
Metrekareyle ölçülmez.

Bazısı kalabalıkta kaybolur,
Bazısı sessizlikte kendini bulur.
Bazısı çok şeye sahip olur ama
Hiçbirine ait değildir.
Bazısı hiçbir şeye sahip değildir
Ama kendine sadıktır.

Unutma,
İnsanı yıkan şey yaşadıkları değil,
Yanlış kişilere verdiği değerdir.
Ve insanı ayağa kaldıran da
Kendi kalbine sahip çıkmayı
Öğrendiği gündür.

O gün anlarsın:
Herkes hayatına girer,
Ama herkes kalbine layık değildir.

Ve işte o zaman
Ne ektiğini bilerek yürürsün hayatta…
Çünkü artık
Hakedene değer biçmeyi
Öğrenmişsindir. 🌿