Bulutun suya, toprağın yağmura hasret kaldığı o an gibiyim.
Yüreğim gittikçe Arap Yarımadası gibi çölleşiyor. Kurak bir toprak gibi; içimde şiirden başka hiçbir şey yok, sen bile.
Ruhum bedenimi terk etmek istiyor, bedenim ise ruhumu öldürmek. Gittikçe sana benziyorum; kendimi kendi içimde öldürmek isteyebilecek kadar.
Şimdi anladın mı neden senden uzaklaştığımı? Sana karşı kin ve nefreti neden bıraktığımı? Kıskançlığın, sahip olamamanın hırsı değil; sadece gerçekten sevenlerin taşıdığı bir duygu olduğunu anladın mı? Ve neden seni terk edip huzura kavuştuğumu...
Şimdi, "Su Yolundaki Şiir"de neden seni kayaya benzettiğimi anladın mı? Vicdanı olup da onu kullanma gereği duymayan yüreksiz...
Bawer Bager
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta