Bülbül Ve Gül Şiiri - İsmet Ülker

Git bülbül, git; konma dalıma…
Uç bülbül, uç; sakın darılma…
Sevdiğine git, bana sarılma!
Ben daha tomurcuk bir gülüm, dalımda!

Aldanma kokusuna gülün,
O koku ölümüdür bülbülün.
Sonunda bir mezar olur aşk ödülün;
Sen zaten güle gönül vermekle öldün.

Aşk diye diye şakıdın, durdun;
Bir gül için terk ettin yurdun.
Ne umdun, ne buldun?
Bak, can evinden vuruldun.

Gül kokusunu aşk mı sandın?
Yıllar yılı böyle tutuşup yandın.
Bir beyaz güle ömrünü adadın;
Her sarılışında türlü yaralar aldın.