Bülbül Şiiri - Bekir Erçalışkan

Ey bülbül! Neden ahüzâr edip hep ağlarsın?
Batmış gülün hârı sinene; güle yanarsın.

Âşık oldun o güle, bağında bağbân oldun;
Ahüvah ile geçti ömrün, sarardın, soldun.

Ne bitmez bir çileymiş bu; gülmedi hiç yüzün!
Alnına kazınmış; değişmez gam ile hüzün.

Gül aşkından bihaber sefada, sen hep keder...
Şu bedbaht ömrüne hep diken yazılmış; kader.

Feryadın yankılanır dağlarda, gül işitmez;
Hârıyla yaralar yüreğini, merhem sürmez.

Gülün tebessümü için can verip durursun;
Mâlihulyâ peşinde perişan, kahrolursun.

Ne bitmez imtihandır; gülmez mi hiç cemâlin?
Gamla mühürlenmiş levh-i kaderde ahvâlin.

Ey bülbül! Bilmez misin, gün gelir gül de solar?
Beyhude bu feryâdın; kalbin hüsranla dolar.

Sükût eyle ey bülbül! Bu sevda sana haram;
Dinmek bilmez kalbinde, kanar durur hep yaran.

Vazgeç bu sevdadan, geçti bak ömrün baharı;
Kapat yaralarını, dindir bu ahüzârı.

08.03.2026
11:28