hiç olamayacağım,kafamın içinde demir parmaklık gibi
gerili iki üç düşünce. ve sonrası belli.
delikli uykuya da razıyım ama yersiz uyanışlarım sıkıntılı uzun. çok uzun
elimde andre gide ve sayfaları kan lekeleriyle çizilmiş bir pansiyon manzumeleri..
kendi kendinin çaresizliği ya da bırakmış olduğum ya da mefhumlarım. ya da?
anlamanın kendisi anlamıyor, tanrı diye bağırıyorum
eli eli lama azavtani.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta