Bugün kendimle baş başa yalnızım.

Bugün boğazım düğüm düğüm
Bir yanımdan şiir dökülmek ister,
öte yanımdan küfür savrulur gökyüzüne.
Hangisi daha çok can yakar,
ben de bilmiyorum.

Bir yanım,
yalnızlığını diziyor kelimelere.
Diğer yanım,
tek başınalığın sultanlığında
zamansız kalışına kadeh kaldırıyor.

Bazen
hiç dokunulmamış bir akşamın içinde
sevgilinin kokusunu arıyor içim.
Bazen de
terk edilmiş bütün yanlarım
kendi küllerinde yanmayı
yaşamak sanıyor.

Kalbim...

Kimi zaman kırık bir ev.
Kimi zaman
dört odası dört duvarına sürgün edilmiş
eski bir şehir.

Durmadan atıyor.

Sanki her çarpışıyla
şah damarıma biraz daha can yetiştirecekmiş gibi.

Oysa
en çok da kendime geç kalıyorum.

Ve insan,
Her zaman ölmez.
Sadece
içinde kimse yaşamıyormuş gibi
susar ve kalakalır kendisiyle
bir koltuğun üzerinde
bomboş duvarlara bakarak…