Bu Yüksekler Şiiri - Kasım Kobakçı

Bulut örtmüş, ulu kayalıkları,
Kuşlar söyler, neşeli şarkıları,
Kimse bilmez, ordaki saklıları,
Huzur bulur insan, bu yükseklerde.
*
Poyraz vurur, fırtınalar koparken,
Güneş doğup, ufuklardan saparken,
Ceylan koşup, derelerden zıplarken,
Nefes alır canlar, bu yükseklerde.
*
Buzlar erir, pınarların başında,
Kartal uçar, sarp kayalar taşında,
Keklik öter, tam on iki yaşında,
Gönül coşar her an, bu yükseklerde.
*
Geceleri gökte, yıldız parıldar,
Dereler coşarak, durmaz şırıldar,
Koca ayılar, ininde mırıldar,
Umut taşar daim, bu yükseklerde.
*
Uzak köyler, zor seçilir buradan,
Ayın şavkı, süzülür hep aradan,
Şükür eder kullar, tektir Yaradan,
Dualar yükselir, bu yükseklerde.
*
Odun ateşinde, çaylar kaynatır,
Koyunlar yaylımda, ziller çınlatır,
Yaşlı teyze, masalları anlatır,
Geçmişe dönülür, bu yükseklerde.
*
Yazlar gelir, ekin biçer her yanda,
Sessizlik gezinir, ıssız mekanda,
Kuşku kalmaz, temiz ruhlu insanda,
Feraha çıkılır, bu yükseklerde.
*
Geyikler, pınardan içip geçerken,
Turnalar, gökyüzü yarıp uçarken,
Yıldızlar, geceye ışık saçarken,
Seyranlık kurulur, bu yükseklerde.
*
Köylüler, toprağa tohumlar eker,
İnsanlar, zorlukta zahmetler çeker,
Bulutlar ağlayıp, gözyaşı döker,
Sırrına erilmez, bu yükseklerde.
*
Destanlar yazılır, yiğit adına,
Kimse erişemez, pınar tadına,
Saygı duyulmalı, bilge kadına,
Hürriyet solunur, bu yükseklerde.