Bu Yolda Herkes Gider Şiiri - Serpil Koçar

İnsan hep duygularının peşinden gider,
Gönülden veya gönülsüz, her zaman gider.
Bazen bir umut olur gittiği yol,
Bazen çıkmaz bir sokak;
Ama hep gider bir meçhule,
Bazen sevdası uğruna savaş verir,
Bazen sevdasının mavisi için attığı her adım.

Mavi bir düşün ardında açan güneştir gittiği yol,
Adım adım sonsuzluktur, kavuştuğu o an.
Hasrettir, sevgidir, tutunduğu dal,
Bir gülüştür, bazen bir bakıştır, uzandığı el;
Çıkarsız bir hasretlik öyküsüdür mavilerin ardında.

İnsan hep gider düşlerinin peşinden,
Hayalini gerçekleştirmek için.
Özlemdir sevda, çiledir sevda,
Her şeye rağmen için için ağlamaktır;
Sevda mavi bir düştür bazen.

Yol uzun, engeller çok;
Ama her adımda umut biraz daha büyür.
Gözlerinde hayaller parlar, kalpte bir kıvılcım yanar,
Her düş, her özlem, her sevda adımı bir köprü kurar;
Ve insan gider, sevdiği ve sevildiği yere doğru…

Zoru başarmaktır seçtiği yol,
Zorluklara göğüs germektir bunun adı.
Seviyorsa iki insan birbirini,
Mutluluk için her şeyden bilerek vazgeçmektir;
Bu yolda çekilen çile de, dert de mübahtır.

Deliliktir bazen sevda, imkansız olanı başarmaktır,
Onun yanında bile özlemektir; bu yolda herkes gider.
Bir insan sevdiğine, sevildiği yere hep gider…
Ve sonunda, sevda ve umutla dolu yüreğiyle,
Kendini bulur, hayaline kavuşur;
Her adım bir sonsuzluğa açılan pencere,
Her düş bir mavi ufuk…