Bu tenha Gece Şiiri - Orhan Karataşgüler 4

Bu tenha gece
Bu Sessizlik
Hep mi kimsesizdi yalnızlık
Yoksa yalnız kalınca mı kimsesizdik
Kederin hüzünle
Sevincin gözyaşıyla
Umudun
Bitmek tükenmek bilmeyen sabırla yarıştığı
Bu çaresizlik
Kalemin kelama dökemediği
Göğsümün ortasında Nasır tutmuş bu yara
Gözümün ferini söndüren bu uzaklık
Niye
Her şeyin kendince dili yok muydu
Lisanı hal ile anlamaz mı insan olan
İnsanın derdinden
Keder hasret Özlem
Kader miydi sevene
aşka düşene yangın yeri revamıydı
Başağa durmayan buğdayın boynu gibi
Bir yetimin yüreğine düştü hasretim
Harmanım talan
Aşka dair
Sana ait her şeyim yalan