Bu son günüm Şiiri - Servet Balıbey

Sordum: Kaç yaşanmamış günü batırdım?
Kaç uykusuz geceyi es geçti zaman?
Ansızın bitmişim bir kapı önünde;
Bak, mezarmış yüzüme açılan kapı!

​Bir nefeslik sızıymış göğüste benlik;
Yalanmış her bahar, sil baştan süren.
Aynadaki çizgiler yüzde derinlik,
Canımmış sessizce elimden giden...

​Gölgesi çok ağır geçen yılların,
Geçtiğim yolları bir daha görmem.
Hesabı sorulur mu biten yolların?
Bir vedaymış her adım, bir daha gelmem.

​Ne sitem kâr eder ne feryat figan;
Yorulmuş bir beden, tükenmiş bir can.
Vakit o vakittir, kalbimdeki ses;
Hayat bir rüyaymış ruhumda akan...

​Toprağın bağrıdır arayan bizi,
Kurumuş topraktır halden anlayan.
Bir ömür sırtında taşırken bizi,
Bir avuç toprakmış boğazda kalan.

​Şimdi hangi rüzgâr siler bu teri,
Dönülmez gurbetin tenha yolunda?
Biten o gençliğim döner mi geri?
Biten bir zirveyim uçurum ucunda.

​Ne sitem kâr eder ne ahüzarım;
Vakit çok daralmış, kalmamış yarın.
Gözümü yumduğum o son durakta,
Şehadet tek zikrim, Allah'mış varım.