Umutlarım gecenin ortasındaki sokak lambaları gibi.
Gidecek olanlar artık hiç acıtmaz oldu,
Çünkü içimde öyle bir sancı var ki…
Öyle bir sancı var ki isterse bir bir sönsün sokak lambaları.
Benden bir kere giden bir kişi kalbime yaşattı nice ayrılıkları.
Bu kez elvedaları yapan sözler değil, yürek.
Bu defa ruhum ayrılığın acısıyla kat kat daha ürkek.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



