Bu Şehir Ve Sen Şiiri - Şükran Dnmz

İstanbul sis içinde bu sabah,
Arnavut kaldırımlarda yağmurun ürkek izi...
Bir çift kösele ayakkabı yankılanır yokuş bayır,
Sen misin diye bakarım kuytu bir köşeden;
Daracık sokaklarda seni arar gözlerim,
Bazen bir fener ışığında, bazen Süleymaniye avlularında.

Geçen her yabancıya seni sorarım,
Kimse bilmez adını, yüzünü seçemezler.
Bir simitçi nidasında hatırlarım çehreni, gülüşlerini
Vapur düdükleri böler içimin rıhtımını bir anda.
Cumbalı evlerin gölgesine sinmiş öpüşlerimiz;
Şimdi birer yabancı gibi geçeriz o kapılardan.
Bu şehir önce seni hatırlatır bana,
Sonra büyük bir acıyla unutturur...

Deniz kokusu değil, senin kokun gelir rüzgârla;
Biraz tıraş kolonyası, biraz sandal ağacı,
Biraz da geniz yakan o keskin ayrılık...
Ceketinin yaka izi kalmış sanki geçtiğin yerlerde,
Sırtını döndüğün her sokak şimdi biraz daha karanlık.

Bu yokuşlar ki;
Menzili sana varmayan uzun bir çile.
Dizlerimde derman, yüreğimde ferman kalmadı.
Bil ki ey yar; Ben hâlâ bu sisli şehirde,
Kendi sesimin yankısında bile seni arıyorum.