Düz çizgide yürümeyi biliyorum,çizgi rotasını biraz değiştirse konuşmayı beceremiyor yalpalıyorum,benimle aynı çizgide yürüyen arkadaşlarımla seyri sefadayım çizgime eşlik etmeyenlerle çok yoruluyorum,ben mi kendimi ifade edemiyorum anlamak istenilenler mi duyuluyor,oysa kırıcı olmak istemiyorum, bir selamla kırk yıllık dost olunmaz,saygı gerekir,mesafe gerekir,bütün bunlar olmuyorsa kopmak gerekir,kopmamak için mücadele ediliyor,hayat’ı zorlaştıran insanlar,inzivaya çekilenler de insanlar,insan insandan kaçıyor ,bu nasıl bir çelişkidir allahım.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




* İçten duygusal hümanist betiminizi sonsuz kutluyorum...*
Beğendim çok. Yüreğine sağlık.
yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta