Bir lilâ vitrin büzüşür çalı çırpı arasında Gonca gonca
Lacivert kiremitlerin sarkık teninden kayıyorum
Gitarın, çenen ve gökyüzü yamyassı
Bir kurşun atılır hedefi karpuz çekirdekli balkondan
Direkte üveyikler, güneye varmışlıklarının şakımasında
Yabancı bir gölge
Ara sokaklarda kaybolmuş ve aynı yerde bilmem kaç kez turlayan
Bir güruh şehir biter toprağa basit
Taze donukları yatıştırıcı ceviz sandıktan taşar
Hiç varamamışlığımıza görünüşle –aldanmışlığımıza- bu kahkaha
Halime Erva KILIÇ
12 Temmuz Salı 2011
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta