Bu kadar yorgun olurmu insan

Ben yoruldum…
Ama öyle böyle değil,
Yaşamaktan değil
Dayanmaktan yoruldum.
Sabah uyanmak
Bir başarı sayıldı bana,
Çünkü her gece
Bir yanım eksilerek yattım.
Gülen yüzüm vardı,
Herkes onu tanıdı.
İçimdeki sessiz çığlığı
Kimse merak etmedi.
Ben anlatmadım,
Çünkü anlatınca
Hafiflemedi acı.
Bazı dertler vardır
Dile gelince değil,
Anlaşılınca biter.
Herkes “güçlüsün” dedi,
Oysa ben güçlü değil,
Mecburdum.
Düşecek yerim yoktu
Ayağa kalkmaktan başka.
Sevdim…
Yanlış kişileri,
Yanlış zamanlarda,
Doğru kalple.
En ağır bedeli
Doğru olanlar ödüyor bu hayatta.
Geceler uzun dediler,
Ben gecelerin
İçinde kayboldum.
Uyku bir lütuf oldu,
Uyanmak ceza.
Kalbim yoruldu
Ama hâlâ atıyor,
Çünkü vazgeçmek bile
Cesaret ister.
Ben o cesareti
Kendimde hiç bulamadım.
En çok da
Kimseye anlatamadığım
Şeyler canımı yaktı.
İnsan bazen
Bir “anlıyorum” cümlesiyle
Hayata tutunur.
Ben tutunamadım.
Ama düşmedim de.
Askıda kaldım.
Ve bir gün anladım…
Bazı insanlar
Hayatta kalır,
Ama yaşamaz.
Ben yaşıyorum sanıldı,
Oysa içimde
Bir mezar sessizliği vardı.
Eğer bir gün
Gözlerimdeki yorgunluğu görürsen,
Bil ki o
Bir uykusuz gecenin değil,
Bir ömrün yüküdür.
Ben bu hayatı
Kaldırdım belki,
Ama hayat
Beni çoktan
Yıktı.

Tarih :07/08/2006

Agâh tövbekâr

Kayıt :04/02/2026